دوست دارم که مثل یک کرم ابریشم از پیله زندگی روزمره خلاص شم..

چه فایده داره وقتی تو خلسه زندگی میکنم..قرص..سیگار....خلسه...خلسه..خلسه..

زخمهام مرحم نشده اند...روشون رو پوشونده بودم...حالا روی همون زخم دوباره خنجر خورده..و حالا جای زخم گندیده.. عفونت زخم تمام روحم رو فرا گرفته

به قول صادق هدایت:

در زندگي زخمهايي هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا مي خورد و مي تراشد.

و وقتی به یک اصولی در روابطم پایبند بودم

به قول گابریل گارسیا مارکز:

اخلاقیات بستگی به زمان یا زمانه داره، خواهی دید.

و وقتی که روحم در خلسه کامل فرو رفته

 هدایت :افكار پوچ!  از هر حقيقتي بيشتر مرا شكنجه ميكند آيا اين مردمي که شبيه من هستند ، که ظاهراً احتياجات و هوا و هوس مرا دارند ، براي گول زدن من نيستند؟ آيا يك مشت سايه نيستند که فقط براي مسخره کردن و گول زدن من بوجود آمده اند؟ آيا آنچه که حس ميكنم ، مي بينم و ميسنجم سرتاسر موهوم نيست؟ که با حقيقت خيلي فرق دارد؟

حالا هم که از همه بریده ام:

هدایت:در طي تجربيات زندگي به اين مطلب برخوردم که چه ورطه ي هولناکي ميان من و ديگران وجود دارد و فهميدم که تا ممكن است بايد خاموش شد ، تا ممكن است بايد افكار خودم را براي خودم نگه دار.

از زماني که همه ي روابط خودم را با ديگران بريده ام ، ميخواهم خودم را بهتربشناسم.

وقتی که بی تفاوت به زمان  و مکان فقط زندگی می کنم از دید عزیزانم هم پنهان شده ام..تنهای تنها..و زخمی تر از همیشه....

 نمی دونم من به دنیا و آدماش پشت کردم یا دنیا و آدماش به من....

شاید این آخرین نوشته من در وبلاگم باشه

خدانگهدار....شاید برای همیشه

بعضی اوقات اتفاقاتی در طول شبانه روز در زندگی ما میفته که شاید به سادگی از کنارش میگذریم

اما شاید یک وقتی مثلا شب موقع خواب بهش خیلی فکر کنیم

چند روز پیش یک همچین اتفاقی برای من افتاد

شاید در نگاه اول خیلی ساده بشه از کنار این قضیه گذشت اما نتونستم بهش فکر نکنم

یک شب چهارشنبه

بلوار میرداماد-ساعت 8:30 شب

با پدر و مادرم برای دیدن یکی از دوستان راهی خونشون بودیم که پدرم از من خواست کنار خیابون نگه دارم

پدرم برای خرید پیاده شد

من در صندلی راننده نشسته بودم و مادرم در صندلی عقب پشت من وپدرم هم کنار من نشسته بود که پیاده شد

با مادرم مشغول صحبت بودم که خانمی شاید حدود بیست ساله(اگر سن رو بر حسب صورت سنجیده باشم)

از پنجره صندلی شاگرد سرش رو داخل کرد و گفت :

چهل تومن یه شب

من که اصلا حواسم نبود لحظه ای خیره نگاه کردم به صورت دختر و تازه فهمیدم چی میگه و اون خانوم هم متوجه حضور مادرم در ماشین شد... و همراه با پوزخند و خیلی خونسرد و با قدمها آروم رفت و از ماشین دور شد...

تمام این ماجرا در یک دقیقه اتفاق افتاد

اما بار اول نبود و بار آخر هم نخواهد بود...

نمی دونم چرا دلم برای اون دختر و دخترایی مثل اون می سوزه

نمی تونم قبول کنم انسانی بدکاره متولد می شه...

نمی تونم قبول کنم که فقط خانواده باعث این ناهنجاری شده باشه...

من جامعه و فرهنگ رو هم مقصر میدونم

بارز ترین دلیل رو می شه با یک مثل قدیمی توجیه کرد....

انسان رو از هر چیزی منع کنی به اون حریص تر می شه..

عدم آموزش . عدم آزادی جنسی متعارف . فرهنگ غلط وعقب اقتاده . فقر و تنگدستی و هزار دلیل دیگه که کشور ما هم همش رو شامل می شه مقصران اصلی این فحشایی هستند که کشور ما رو سراسر فرا گرفته

در اخبار شنیدم که فاز جدید طرح ارتقای امنیت اجتماعی از اول مهر شروع  می شه...

بازم همون بگیر و ببند..همون عکسها...همون ماشین های گشت ارشاد

صورت زنان و دختران با خشم...

و باز هم یک چهارشنبه دیگه و بلوار میرداماد و دختر و تکرار مکررات

ما هنوز اندر خم یک کوچه ایم

یاد گرفتیم که فقط صورت مسئله رو پاک کنیم

باید قبول کرد که از ماست که بر ماست

این روزها انگار کسی سخت گلوم رو فشار می ده تا بمیرم....اما وقتی در حال جون دادن هستم دستش رو بر میداره و تا میام نفس بکشم دوباره گلوم رو فشار میده و این کار رو بدون وقفه ادامه میده

این روزها بیشتر ساعات روز رو می خوابم که زمان بگذره و من هر روز به تقویم نگاه کنم و خوشحال از اینکه امروز هم گذشت و انگار منتظرم که تو همین روزها این دنیا تموم شه ...اما زهی خیال باطل...این منم که ذره ذره دارم تموم می شم

این روزها شبهاش هم سخت میگذره..شبها برام مثل یه داروی تلخ می مونه که مجبورم بخورم برای درمان یه د رد بی علاج

این روزها انگار سال هاست تو یه غار زندگی میکردم و تازه بیرون اومدم و از دنیا و آدماش هراس دارم

این روزها منتظرم یه اتفاق تازه هستم غافل از اینکه خیلی کهنه تر از این حرفهام که اتفاق تازه ای برام بیفته

این روزها خیلی می خوام حرف بزنم ولی انگار لال شدم !

این روزها خدا رو هم گم میکنم...

این روزها

 شب و روزم شده درد

شب و روزم شده رنج

شب و روزم شده در کنج اطاق دلم از غصه ایام هی و هی زار زدن

آدمك آخر دنياست بخند

آدمك مرگ همين جاست بخند

 دست خطي كه تورا عاشق كرد

شوخي كاغذي ماست بخند

آدمك خر نشوي گريه كني

كل دنيا سراب است بخند

آن خدايي كه بزرگش خواندي

به خدا مثل تو تنهاست بخند

آیا این تقدیر منه؟؟؟؟؟

تا روزها در جاده دلتنگی بنشینم و
افسوس دوری تو را بخورم.
درختان جاده زندگیم در حال خشک شدن هستند.
افسوس که تو دیگر در کنارم نیستی
افسوس که سرنوشت برای ما جدایی را رقم زده .
افسوس که هرچه بدوم و بدوم تو دور و دورتر می شوی
گفتی ما بدون هم خوشبخت تریم اما....

اما خوشبختی من در با تو بودن بود
افسوس که خوشی ها تمام شد
افسوس که باهم بودن ها تمام شد
اما اگر تو بدون من خوشبختی

دوری را تحمل می کنم

من و تو دو خط موازی بودیم که هرگز نقاشی پیدا نشد

تا دو سر ما را عاشقانه به هم برساند

باز باران بي ترانه***گريه هايم عاشقانه***مي خورد بر سقف قلبم***ياد ايام تو داشتن***مي زند سيلي به صورت***باورت شايد نباشد***مرده است قلبم ز دستت***فكر آنكه با تو بودم***با تو بودم شاد بودم***توي دشت آن نگاهت***گم شدن در خاطراتت

حدود یکسال از تولد وبلاگم می گذره.

متاسفانه آغاز کار پستو همراه شد با حادثه تلخ سقوط هواپیما  C-130

و اولین نوشته این وبلاگ هم مطلب زیبای یکی از خبرنگاران بود در مورد حادثه

در این مدت یکسال مطالب زیادی نوشتم ونشد و نمی شد که آنها رو در وبلاگ قرار بدم.

اما با همه دردسرها پستو به کارش ادامه داد و شد کاغذ دیواری که به قول یکی ار دوستان که می گفت ما نفهمیدیم وبلاگ تو اجتماعیه ‌‌. طنزه . عاشقانه است یا سیاسیه

اما پستو آینه افکاری بود که به ذهن و دل من می آمدند و در وبلاگ نوشته می شدند.

اما این آینه بارها شکست و نگذاشتند و نشد که مثل قبل ذهنم رو به نگارش در بیارم.

شاید به همین دلیل بود که چند ماه پستو به روز نشد.

اما بالاخره بک اتفاق اما اینبار اتفاقی خیلی قشنگ تمام زندگی من رو دگرگون کرد و باعث شد صدای دلم اینبار خیلی بلندتر و رساتر از همیشه این اتفاق زیبا و جاودان رو فریاد بزنه و قلم رو وادار به نوشتن کرد.اما این بار تقدس نوشته ام نگذاشت که مطلب رو در وبلاگ فرار بدم. برای همین تصمیم گرفتم یک روز عزیز رو برای اون مطلب فرار بدم که چند روزی تا اون روز بافی نمونده.

بالاخره وبلاگ رو بعد از چند ماه به روز کردم. اتفاقی که برای خانم امیر ابراهیمی افتاد باعث شد که همراه با گروهی از وبلاگ نویسان تصمیم بگیریم که برای حمایت از ایشون در حد توانمون جلوی این شایعه و خزعبلاتی که مردم مثلا با فرهنگ ما درست کرده بودند و می گفتند بگیریم  . مطلب زیبای یکی از دوستان رو در وبلاگ ها قرار دهیم.

خلاصه در طول این یکسال از همه چیز نوشتم. ار زلزله بم وفروش کلیه در ایران و انرژی هسته ای....

لازمه که ار روزبه عزیز که پشتیبانی گرافیکی قالب وبلاگ رو بر عهده داشت تشکر کنم.از همه شما دوستان خوبم هم ممنونم که به جشن تولد یکسالگی وبلاگ من اومدید.

پاینده باشید.